Yere vuran yağmur damlacıklarının sesi kapladı yine ortalığı... Bir Kasım akşamı daha karanlıkta, yağmur damlalarının verdiği konserle renklendi...

         Henüz çok kısa bir süre oldu. Yep yeni mevsimlerini, ılıman insanlarını henüz kestiremeyecek kadar uzağım. Belki de öyle yapmacık coğrafyalardan, alışıla gelmiş toplumlardan henüz kurtaramadım kendimi. Hep arkadan vuranlardan sıyrılıp yelken açamadım Akdeniz'e, Akdeniz insanının güzelliğine.
 

      Hani derler ya "güzel günler bekliyor" . Acaba gerçekten güzel günler olacak mı? Aradığımı bulabilecek miyim?  diye soruyorum kendime.

         Belki de yine mektuplar yazıyorum güzel günlere. Bir bir onları davet ediyorum kendime. Hep ben değil miyim ki onları davet eder. Ediyorum ama geliyorlar mı bilmiyorum.

      İnsanlar bir bir koşturmacadır gidiyorlar çıkarlarının peşine. Hepsine de birer isim uydurmuşlar, söyledikleri yalanlara kendilerini de inandırmışlar. Kim bilir bu yalanlardan biride benimkidir. Çünkü öylesine kaptırmışız ki gözlerimiz hiç bir şeyi görmez olmuş. Hissedemez olmuşuz. Yaşayamaz olmuşuz. Neden varolduğumuzu, neden varolacağımızı tartmadan bakıyoruz. Hayatın son demini yaşıyoruz belki de bir çıkmaz sokağın son metrelerinde.
 

                                                               27 Kasım 2007